غزل   

آیــینه سر بدزد کـــــــه کـــــــورند سنگها

فرسنگهـــــــا ز عــاطــــــفه دورند سنگها

تـــــا آبهــا دوبـــاره بیفتند از آســــــــــیاب

ایـــــن روزهــــــــــــا چقدر صبورند سنگها

آیینه چون شکست بــــه تکثـــیر می رسد

بیــــــهوده در تدارک گـــــــــــــورند سنگها

بــــــــاید قدم گذاشت ولیکن به احتیـــــاط

کـــــز دیر بـــــــــــــــاز سّد عبورند سنگها

این است حرف تیشه ی آتش زبان که گفت

مثل همیــــشه تـــــــــــــابع زورند سنگها

از سنگ جز سقــــــــــــوط توقع نمی رود

در قــــــلّه بسکه مست غــــرورند سنگها

لینک
دوشنبه ٦ آذر ،۱۳۸٥ - خلیل جوادی ---- khalil javadi