غزل

آیــینه سر بدزد کـــــــه کـــــــورند سنگها

فرسنگهـــــــا ز عــاطــــــفه دورند سنگها

تـــــا آبهــا دوبـــاره بیفتند از آســــــــــیاب

ایـــــن روزهــــــــــــا چقدر صبورند سنگها

آیینه چون شکست بــــه تکثـــیر می رسد

بیــــــهوده در تدارک گـــــــــــــورند سنگها

بــــــــاید قدم گذاشت ولیکن به احتیـــــاط

کـــــز دیر بـــــــــــــــاز سّد عبورند سنگها

این است حرف تیشه ی آتش زبان که گفت

مثل همیــــشه تـــــــــــــابع زورند سنگها

از سنگ جز سقــــــــــــوط توقع نمی رود

در قــــــلّه بسکه مست غــــرورند سنگها

/ 2 نظر / 5 بازدید
ام-آی-بی-اس

مرد. عاليه. خيلی از آشنايی باتون خوشحالن و با اجازه چندی از شعرهاتئن رو در وبلاگم زدم.يا حق

علی

این شعرو یادمه 12 سال پیش شنیدم باور کنید وقتی 8 سالم بود شنیدم اما الان که دوباره خوندمش کلی خاطره برام زنده شد.